Een PIZ-cursus, is dat nodig?

Met pensioen gaan is een grote verandering. Het betekent afscheid nemen van je werkritme, je collega's en verantwoordelijkheden - en tegelijkertijd ruimte maken voor nieuwe mogelijkheden. Maar hoe bereid je je voor op die overgang? 

Onze Pensioen in Zicht cursussen helpen deelnemers om bewust stil te staan bij deze nieuwe fase. In een veilige en inspirerende omgeving reflecteren zij op hun werkverleden, verkennen hun toekomst en delen ervaringen met anderen die in dezelfde levensfase zitten. 

Onlangs gaf Angelique de Pensioen in Zicht cursus 'fietsend een nieuwe toekomst tegemoet' in Overijssel in hotel De Landmarke te Ootmarsum. Twee deelnemers delen graag hun ervaring. Wat heeft de cursus hen opgeleverd? 

Na enige twijfel besloten we om ons toch aan te melden voor een zogenaamde PIZ-cursus. Het kostte vrienden en familieleden soms enige moeite om uit te leggen dat het niet met een "s" achteraan geschreven wordt, maar met een "z" ofwel: Pensioen in Zicht. 

Regelmatig was vervolgens de reactie: 'waarom doen jullie dat? Of: 'Is dit dan nodig?'. Wij dachten van wel, maar om een echt onderbouwd antwoord te kunnen geven op die vraag moesten we natuurlijk eerst zelf de cursus hebben gevolgd. 

We hadden ons opgegegeven voor de cursus met de subtitel: 'fietsend naar het pensioen'. Daarvoor reden we op woensdag 4 maart 2026 vanuit Limburg, met onze elektrische fietsen op de fietsendrager, naar hotel De Landmarke. Gelegen aan de rand van het leuke plaatsje Ootmarsum. 

Een beetje onwennig gingen vlak na de middag de deelnemers, allen goed herkenbaar, in groepjes bij elkaar zitten in de lounge van het hotel. Vervolgens haalde Angelique, coach van Odyssee Training & Advies, ons op en mochten we zelfs plaatsnemen in "De Eerste Kamer" van het hotel. 

Vanaf het begin was duidelijk dat haar aanpak er vooral op gericht was om elkaar te leren kennen, waarbij de persoonlijke verhalen van de deelnemers centraal stonden. Het was een vrij grote groep van 17 deelnemers. Acht "stellen" en één dame alleen, omdat haar partner de vraag van "is dit nodig" al bij voorbaat met "nee" had beantwoord. 

Na een korte introductie en voorstelrondje zochten we de fietsen op. Het was begin maart, maar we hebben gedurende die drie dagen regelmatig moeten constateren wat een geluk we hadden met het weer. Er was alle dagen volop zon met ongeveer 16 graden, wat het fietsen door het afwisselende Twentse landschap nog mooier maakte.

Je fietse steeds naast een ander en bij de stops waren er ook een paar leuke "opdrachten". 

Samengevat hebben we in die drie dagen ruim 60 kilometer gefietst waarbij we onder andere iets te weten kwamen over klootschieten, het kunststadje Ootmarsum konden verkennen en landgoed Singraven met de oudste watermolen van Nederland bezochten. 

Verder waren er iedere dag twee sessies in het hotel. Tijdens die sessies ging het over terugblikken op het werk (plussen en minnen), tips hoe je afscheid neemt van je werk, een levendig financieel betoog van Jeroen, wat zijn je sociale relaties en waar ga je de tijd aan besteden in de nieuwe levensfase.

Het meeste opvallende en speciale in die paar dagen was wel de ontwikkeling van het groepsproces. De deelnemers uitten steeds meer persoonlijke verhalen, zowel over het werk als privé. 

Het onwennige begin op die woensdagmiddag was veranderd in een welhaast innige onderlinge band op vrijdagmiddag toen we van elkaar afscheid namen. 

Zelfs de kritische man van 71 jaar die directeur-eigenaar was van een transportbedrijfje en voorlopig zeker nog niet ging stoppen met werken wilde achteraf de vraag met "is deze cursus nodig" met "ja" beantwoorden. 

Zo vertrok iedereen weer uit Twente met een flink pak "persoonlijke" bagage waarmee het zicht op het aankomende pensioen een stuk duidelijker was geworden.