"Opgroeien in een gezin waar aandacht voor mensen vanzelfsprekend was, betekende dat ik al vroeg leerde hoe belangrijk het is om iemand echt te zien en te horen. Twee ouders in de hulpverlening maakten dat bijna vanzelfsprekend, maar het werd uiteindelijk de basis van mijn professionele houding.
Later vond ik woorden voor wat ik toen al voelde: mensen hebben niet alleen behoefte aan uitleg, maar vooral aan erkenning. Aan het eenvoudige, maar wezenlijke gevoel dat je mag bestaan zoals je bent. Dat inzicht vormt de kern van mijn manier van werken. Ik probeer niet te verklaren, maar aanwezig te zijn. Te luisteren, te vertragen en samen betekenis te zoeken.
Binnen Odyssee sluit die houding naadloos aan. Er is ruimte voor menselijkheid, voor relationele complexiteit en voor gesprekken die niet gehaast hoeven te worden.
Diezelfde benadering neem ik mee in de Pensioen in Zicht training én in de andere trainingen van Odyssee. In al deze trajecten creëren we een veilige omgeving waarin deelnemers kunnen onderzoeken wat voor hen belangrijk is, wat verandert en welke nieuwe mogelijkheden zich aandienen. Niet door te sturen, maar door samen te verkennen.
Zo voelt dit werk als een natuurlijke voortzetting van waar het ooit begon: aandacht, nieuwsgierigheid en het vertrouwen dat betekenis ontstaat in ontmoeting."