Samen thuis, een zegen of een kruis?

Daar zitten we dan, verplicht samen thuis, zoals heel veel mensen op dit moment. Al in de tweede week van de ‘intelligente lockdown’ kom ik er achter dat, ook al ben je al je halve leven samen, het niet vanzelfsprekend is dat die twee levensritmes opeens vloeiend samengaan.

Mijn man is een aantal jaar ouder en al ruim vier jaar met pensioen. Ik ben 62 en werk nog met veel plezier. De laatste jaren parttime, zodat we ook meer vrije tijd samen hebben. Dat bevalt ons goed. Ik ben er nog niet uit wanneer ik helemaal zal stoppen, waarschijnlijk voor mijn 67ste. De mogelijkheid om onze gemeenschappelijke bezigheden in alle vrijheid te kunnen plannen begint te lokken…..

Plotseling samen thuis
En toen kwam het Covid-19 virus in ons leven. Gelukkig niet in mijn nabije omgeving, maar iedereen heeft te maken met de consequenties van de ingrijpende maatregelen. Ik kan mijn werk, het geven van meerdaagse cursussen, voorlopig niet meer doen. In plaats van twee of drie Pensioen in Zicht bijeenkomsten per maand met gemiddeld twintig enthousiaste mensen zit ik nu achter de laptop. Ik schrijf een blog, overleg met mijn collega’s op afstand via Skype, Teams of Zoom over mogelijkheden en nieuwe uitdagingen en neem de tijd die uit te werken. Eigenlijk best lekker bezig zou je zeggen.

Maar naast de werkklussen waarmee ik een deel van mijn dag aan de slag ben, is er ook nog een man in huis. En die is gewend heel vaak alleen in huis te zijn. Hij vindt zijn draai in huis hier al jaren, speelt gitaar, leest boeken en kranten, klust als ICT-er wat achter de PC, doet boodschappen, kookt (als een sterrenkok!) etc. Hij heeft het idee dat er voor hem nu niet zoveel anders is op een dag. Hij krijgt zijn dagen prima om en zit soms tot na de lunch in zijn ‘huispak’ (waarvan ik inmiddels mooie exemplaren gezien heb in andere huishoudens in de Skype en Zoom bijeenkomsten).

Overeenkomst met pensioenfase
En daar wringt voor mij de schoen. Waarom blijft hij ‘gewoon zijn dingen doen’ en ziet hij niet dat er wel degelijk iets veranderd is, namelijk het feit dat ik de komende weken ook zo ongeveer de hele dag thuis ben. Voor mij betekent deze nieuwe situatie dat we ieder een deel van de dag onze eigen bezigheden (werk) hebben maar dat er ook een belangrijk deel van de dag is dat we nu samen doorbrengen.

Feitelijk onderscheidt deze situatie zich niet zoveel van de pensioenfase. We hebben nu eenmaal voor een deel heel andere interesses. Daar waar mijn man heel goed alleen kan zijn, zoek ik graag andere mensen op. Hij is liever bezig met zijn hoofd, ik ben graag in beweging.
En dat waar we samen heel veel plezier aan beleven en waar we naar uitkijken voor onze gezamenlijke pensioenfase is nu helaas even niet mogelijk: We gaan heel regelmatig naar concerten en theatervoorstellingen, al dan niet met vrienden. We plannen, zeker in het voorjaar, regelmatig een lang weekendje weg en ruilen ons huis in Amsterdam met mensen in andere grote steden in Europa.

Nu bij ons die gezamenlijke inspiratiebronnen tijdelijk wegvallen is het belangrijk om samen te kijken hoe we het gezellig houden hier in huis. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar is het in de praktijk niet. Is dit een geval van ‘bij de loodgieter thuis lekt het ‘t hardst’?

Keukentafelgesprek
Ik hoor de afgelopen weken regelmatig vergelijkbare verhalen. Zeker van werkenden die nu samen, mét schoolgaande kinderen, thuis zitten met veel verschillende rollen. Werknemer, ouder, leerkracht, partner en/of mantelzorger. En dan heb ik het nog niet over de stress en zorgen die erbij komen wanneer iemand in de nabijheid ziek wordt. Waar klaag ik dan over?
Maar toch, en dat vertel ik zo vaak in mijn Pensioen in Zicht cursussen, ook als je maar met z’n tweeën bent is afstemming op een nieuwe situatie noodzakelijk. Dus toch die loodgieter…

Het keukentafelgesprek werd voor ons een loopje door het park. We hebben onze irritaties, maar ook wensen en verwachtingen uitgesproken. Dus maken we nu elke dag samen een wandeling, maken we meer tijd voor elkaar en checken we regelmatig of de ander het nog goed heeft. Ook dat is zorgen voor elkaar in tijden van Corona.
En ja, we zitten ook regelmatig een avond op de bank om samen een mooie of spannende Netflix-serie te kijken. Zolang de theaters dicht blijven.

Toekomst
Ik hoop dat ik over een tijd weer cursussen kan gaan geven en dat ik dat nog een paar jaar met plezier en energie kan blijven doen. Ik heb nu in ieder geval aan den lijve ondervonden dat ‘samen thuis’ niet vanzelfsprekend een ‘zegen’ is, maar dat je zelf kunt voorkomen er een ‘kruis’ van te maken.

Ik zie het als een leerzame ervaring met mijn eigen pensioen in zicht!

Geschreven door Caroline Geelen Bekijk profiel